در این تحقیق مهم‌ترین مدل‌های برآورد‌کننده‌ی حجم دوغاب تزریق‌یافته در سنگ معرفی و سپس ارزیابی آن‌ها به کمک نتایج واقعی در سدهای سیمره و تالوار انجام شده است. این مدل‌ها بر اساس شرایط زمین‌شناسی مهندسی و ژئوتکنیکی و مشخصات هیدرولیکی ناپیوستگی‌ها و نیز فشار تزریق و خواص دوغاب، تدوین شده‌اند. مطالعه حاضر نشان می‌دهد که مدل چهارم، در مقایسه با مدل‌های دیگر، برآورد بهتری ارائه می‌کند و دارای کمترین خطا ( 28 % در سد سیمره و 38 % در سد تالوار) می‌باشد و استفاده از این مدل در برآورد دوغاب در سایر ساختگاه‌ها پیشنهاد می‌شود. درحالی که مدل اول دارای بیشترین خطا (%75 در سد سیمره و 98 % در سد تالوار) است. مدل‌های دوم و سوم و پنجم در سد سیمره به ترتیب مقادیر خطای 57 % و 56 % و 49 % و در سد تالوار مقادیر خطای 69 % و 68 % و 73 % را نشان می‌دهند. به طورکلی خطای نسبی مدل‌سازی تزریق در سد سیمره کمتر از سد تالوار است. چراکه در ساختگاه تالوار، به دلیل کیفیت پایین‌تر توده‌سنگ و درزه‌های متعدد، شرایط پیچیده‌تری حاکم بوده و مدل های تحلیلی امکان درنظرگرفتن تمامی پارامترها را نداشته، درنتیجه بین مقادیر خورندهای واقعی و محاسباتی، اختلاف بیشتر و درنتیجه خطای زیادتری در مقایسه با ساختگاه سیمره ایجاد می‌شود.