جنس لایه های بالایی کارگاه استخراج یکی از عواملی است که بر میزان نشست سطح زمین اثرگذار است. در حین معدن‌کاری ناپایداری لایه کلیدی نقش اساسی در نشست زمین ایفا می‌نماید. از این رو شناسایی لایه کلیدی اصلی از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف اصلی این تحقیق ارزیابی تأثیر پارامترهای مختلف هندسی و مقاومتی لایه‌ی کلیدی شامل فاصلهی نسبت به جبهه‌کار استخراج شده، زاویه، ضخامت و مقاومت آن بر میزان نشست سطح زمین بر اساس روش تفاضل محدود و با استفاده از نرم‌افزار FLAC3D است. نتایج مدل‌های عددی بررسی شده نشان داده است با افزایش فاصله‌ی لایه‌ی کلیدی از بالای کارگاه استخراج شده، میزان نشست به طور مستقیم افزایش می‌یابد. همچنین با افزایش زاویه‌ی لایه‌ی کلیدی نسبت به کارگاه استخراج میزان نشست کاهش و گودی پروفیل نشست غیر متقارن شده و به سمت پایه‌های زغالی متمایل می‌شود که باعث کاهش میزان نشست حداکثر می‌شود. علاوه بر این با افزایش ضخامت و مقاومت آن، توانایی لایه کلیدی در جذب جابه‌جایی‌های بیشتر شده و دچار شکست نمی‌شود و این خود دلیلی است تا میزان نشست کاهش می‌یابد.